Blog

Ook een postelastiek kan op spanning komen te staan…

Posted by Annie on juni 6, 2018
Reacties uitgeschakeld voor Ook een postelastiek kan op spanning komen te staan…

Ook een postelastiek kan op spanning komen te staan… juni 2018 Zoals je in een vorige blog van mij kon lezen, is het elastiek voor mij een metafoor voor de mate van belastbaarheid per mens. Zoveel verschillende soorten elastieken, zo uiteenlopend is de mate wat een mens kan hebben en dit is ook nog eens per situatie of levensfase verschillend… Mijn status van het (post)elastiek Hoe staat het eigenlijk met mijn elastiek? Aan de buitenkant kan ik mij voordoen als een dik postelastiek. Stoer, nuchter, down to earth, weten wat ik wil en dat laat ik horen ook. Daar voel ik me goed bij en wordt gewaardeerd (of juist niet…😉) Dat dikke postelastiek kan qua belasting op het oog veel hebben, maar bij veel druk komt ook mijn postelastiek op spanning te staan. En als daar niet op tijd wordt ingegrepen zullen ook de eerste haarscheurtjes in dat postelastiek komen. Ook bij mij zijn er situaties geweest waar ik compleet op spanning stond en deze haarscheurtjes zichtbaar werden. Ook ik ben van het motto ‘kop d’r veur en doorgaan’, maar keer op keer gooide mijn lijf ‘gelukkig’ op tijd de handdoek in de ring en kreeg ik de tijd om weer te herstellen van de druk en mijn postelastiek weer te laten ‘ont-spannen’. Die spanning op dat postelastiek heb ik in het verleden  grotendeels zelf gecreëerd door in situaties te stappen die niet geschikt voor mij waren. Uiteraard was ik mij dat niet bewust. Veel situaties bood ik letterlijk en figuurlijk het hoofd. Hoe vaak ik in het verleden besluiten heb genomen met mijn hoofd is niet op twee handen te tellen. Toch hebben die situaties mij heel veel leerzame momenten opgeleverd. De keuzes die ik maakte met mijn hoofd, maakten mij in mijn hart verdrietig.

Spanning is wie je denkt te moeten zijn en ontspanning is wie je werkelijk bent…

Wat mijn postelastiek op spanning zet, zijn vooral de gedachten vooraf en achteraf over een situatie, met name dat alles perfect moet zijn. Over veel situaties wil ik de volledige controle en wil ik het vooral heel goed doen. Ik wil het ook graag voor iedereen goed doen en voor elk probleem ‘moet’ ik van mezelf de oplossing bieden. Elke keer merk ik weer op dat als de situatie werkelijkheid is, dat de controle gelukkig wegvalt en merk ik op dat een situatie niet valt te controleren en iemand anders al helemaal niet, maar toch heb ik mijn postelastiek weer zo danig op spanning gebracht dat ik er last van heb. Ook achteraf kan ik nog dermate kritisch op mijn eigen handelen zijn, dat ik ook daar weer last van kan hebben. In tijden van drukte en spanning zie ik mezelf letterlijk lopen en bekijk ik mijn gehele doen en laten met een kritisch oog… Uiteraard kennen we ook gezonde spanning wat we nodig hebben om gefocused en scherp te zijn om goede resultaten af te willen

Laat de ‘rook’pauze bestaan!

Posted by Annie on maart 18, 2018
Reacties uitgeschakeld voor Laat de ‘rook’pauze bestaan!

Laat de ‘rook’pauze bestaan! Haal de haast uit je hoofd en neem een ‘adempauze’ – pleidooi voor andere invulling van de ‘rookpauze’ Menig werknemer die niet rookt kan zich mateloos irriteren aan de collega die met regelmaat een rookpauze neemt. Het is niet zozeer het roken op zich wat vervelend wordt ervaren, maar juist de regelmatig genomen korte pauze tussen de werkzaamheden door die de roker voor zichzelf neemt. De roker neemt tijdens de rookpauze even afstand van het werk en neemt bewust een moment voor zichzelf. Aangezien roken ons meer schade toebrengt dan ons lief is, wil ik voorstellen dat we de rookpauze voor een gelukkig steeds kleiner wordende groep rokers vervangen door een adempauze voor iedereen. Even achter je bureau weg, even naar buiten, even bewust een paar minuten ademen en zo bewust een moment voor jezelf te creëren. Wellicht voor de werkgever een idee om juist de rookplekken buiten te laten bestaan, maar dan om te dopen in ademplekken. Dit geldt eveneens voor de rookpalen in openbare gelegenheden, zoals op de perrons van de treinen. Doop de rookpaal om tot ‘adempaal’ en laat mensen bewust even een paar minuten ademen tijdens het wachten op de trein. Het nemen van een ‘adempauze’ levert vele voordelen op. Veel mensen ademen in rust namelijk teveel, te snel en/of te diep, met name als men veel drukte ervaart. Anno 2018 lijkt men het ook drukker te hebben dan ooit en die drukte lijkt niet minder te worden, maar juist meer. In tijden van drukte kan de ademhaling lijken op iemand die een rondje aan het rennen is, terwijl diegene ‘rustig’ op de bureaustoel zit en de ellenlange ‘to do’-lijst aan het afwerken is. Eigen ervaring Het nemen van een adempauze brengt mij in de eerste plaats rust. Bij een vol hoofd en een volle agenda merk ik dat ik ‘verstrak’ in mijn lijf, wat zich uit in onder andere kramp in mijn kaken en gespannen schouders. Door bewust mijn aandacht te verleggen naar de (neus)ademhaling merk ik direct ontspanning, zowel mentaal als fysiek. Een paar minuten bewust ademen geeft mij weer ruimte in mijn hoofd om even later weer met frisse energie verder te gaan met mijn werkzaamheden. In tijden van meer drukte merk ik nog regelmatig dat ik mijn adem vast houd, begin te zuchten en meer gaap. Om niet contant mij bezig te moeten houden met bewust door de neus te ademen, plak ik regelmatig een pleister op mijn mond en ga ik door met mijn dagelijkse werkzaamheden. Zo nu en dan slaap ik zelfs met een pleister op mijn mond. Ik merk dat mijn lijf dan eerder tot rust komt, piekergedachten een halt toegeroepen worden en ik eerder en dieper in slaap val. Sinds het hanteren van de neusademhaling voel ik me rustiger in mijn lijf, ben ik veel minder vaak verkouden of ziek, kan ik stressvolle situaties de baas en reageer ik minder impulsief.

Het elastiekje

Posted by Annie on juli 2, 2017
3

In deze tijd is het ‘hot’ om grenzen te verleggen of zelfs erover heen te stappen, maar wat als je je eigen grens niet eens kent? De kans is groot dat je dan je grens zodanig verlegt dat er geen rek meer in zit en in het ergste geval zelfs knapt. Ik geloof dat je vooruit kan komen als je weet wat je kunt en niet alleen vanuit doorzettingsvermogen en wilskracht. Een mooie metafoor is het elastiekje. Wanneer het elastiekje ontspannen is, is het heel flexibel en kan het verschillende vormen aannemen. Wanneer er spanning op het elastiekje wordt gezet, bijvoorbeeld door het uit te rekken, is maar één vorm mogelijk. Hoe meer spanning op het elastiekje wordt gezet en het elastiekje meer en meer wordt uitgerekt, komt er een moment dat het knapt. Een elastiekje kan best wat hebben, dus het duurt ook even voordat dat gebeurt. De eerste haarscheurtjes zijn een teken aan de wand dat het elastiekje de spanning niet lang meer kan verduren. Daarnaast zijn elastieken verkrijgbaar in heel veel verschillende soorten en maten. Van smalle ‘huis-tuin-en-keuken’-elastiekjes tot dikke postelastieken. Van dunne haarelastiekjes om een bos haar bijeen te houden tot brede kledingelastieken om een hardloopbroek op zijn plaats te houden. Het maakt nogal een verschil welke maat elastiek jij bent. Elke soort elastiek heeft zijn eigen belastbaarheid en dit geldt ook voor de verschillen in belastbaarheid voor mensen onderling. Ook ik ben nog steeds zoekende in het soort elastiekje en het ontspannen van mijn elastiekje. In het verleden heb ik de nodige spanning ervaren, waarbij het ook zeker voorgekomen is dat het elastiekje op het punt stond te knappen. Wel meer dan eens. Hardlopen of fietsen was voor mij ‘de redding’ om het elastiekje te ontdoen van overmatige spanning. Wanneer ik in een vicieuze cirkel was beland, was sport voor mij de uitlaatklep. Een uur sporten levert voor mij zoveel meer op dan lichamelijke conditie alleen. In mijn werk als leerkracht in het basisonderwijs is het constant zoeken naar het evenwicht tussen spanning en ontspanning en komt het regelmatig voor dat het elastiekje onder spanning komt te staan. Een belangrijk moment in mijn leven waar ik dit bewust werd, was op een doordeweekse avond in mijn ouderlijk huis. Op dat moment waren er spanningen en was ik heel erg emotioneel. Mijn vader ‘dwong’ mij om naar buiten te gaan en te gaan hardlopen. Ik weet nog dat ik hem enigszins voor gek verklaarde, maar ik ben toch naar buiten gegaan. Toendertijd liep ik heel korte afstanden en ik was blij dat ik 1,5 km in 15 minuten kon lopen. Van een boos en verdrietig hoofd liep ik me letterlijk lichter; halverwege waren veel negatieve emoties omgedraaid naar positieve emoties. Bij thuiskomst was de lucht letterlijk geklaard in mijn hoofd; de zware donderwolken waren verdwenen en het zonnetje straalde weer. En ja, ik was lichamelijk uiteraard moe.

Alle dieren, behalve de mens, weten dat de voornaamste plicht van het leven is ervan te genieten’ Samuel Butter (1612-1680, Engels dichter (Happinez nummer 2-2017)

Al bladerend door de nieuwste Happinez afgelopen zaterdag, die overigens in het teken staat van geluk, viel mijn oog op bovenstaande uitspraak. Genieten van het leven… Na het geven van een training Mindful Run ga ik vaak zelf nog een rondje hardlopen. Dit keer ging ik een parcours verkennen voor een aanstaand evenement in het Kromslootpark in Almere-Haven. Al hardlopend over onverhard grasland stuitte ik op een schaapskudde. Wat een geluk! Heel langzaam lopend naderde ik de kudde zo behoedzaam mogelijk. Een paar schapen kwamen ‘in de poten’ en hobbelden voor mij uit. Veel schapen bleven ook gewoon liggen. Ik ben tussen de schapen in op de grond gaan zitten en ben het gaan aanschouwen. Ondanks de nieuwsgierige blikken en de alertheid bleven de schapen herkauwend liggen. Al herkauwend knepen ze hun ogen wat toe tegen het felle zonlicht. Al herkauwend lagen ze te genieten van het zonnetje. Op dat moment kwam bovenstaande uitspraak weer in mij op: ‘Alle dieren weten dat de voornaamste plicht van het leven is ervan te genieten’. Daar waren de schapen een levend voorbeeld van. Ik ben even blijven zitten om van het moment te genieten, maar al gauw tolden mijn gedachten alweer door mijn hoofd. Ik was toch nog aan het hardlopen? Ik moest het parcours nog verder verkennen? Thuis had ik ook nog een ‘to do-lijst’ liggen? Drukte alom… En eigenlijk: voor wat? Hardlopen is mijn hobby; het is ter ontspanning. Dat is mijn bedrijf Hart-Lopen ook, al wil ik daar graag mijn brood mee verdienen. Toch moet ten allen tijden plezier en (werk)geluk ten grondslag liggen. Ik wil werken vanuit ‘genieten’. Ondanks het letterlijk en figuurlijk ‘harDlopen’ mag ik ook de tijd nemen om te herkauwen. Mijn leven overdenken en aanschouwen waar ik op dit moment sta en mee bezig ben. Alleen maar doorrennen en alles aanpakken wat er op mijn pad komt, zonder goed te bekijken of het bij mij past, ga ik nooit volhouden. Grote kans dat ik nog verder van mijn pad raak… Genieten van het leven, al herkauwend liggend in het zonnetje, even alert zijn op een passerende hardloper en daarna weer terug in de ‘geniet-stand’. Ik gun een ieder met regelmaat deze momenten. Herkauw je met me mee? Maart 2017

What if you fly…

Posted by Annie on maart 13, 2017
0

Ik zie mezelf nog staan, als kind op de hoge duikplank van het plaatselijke zwembad… Bibbers in mijn benen, maar een sterke wil om tóch te springen. Springen van de hoge duikplank; leuk en spannend tegelijk. Vanaf de grond leek de hoge duikplank niet zo hoog, maar eenmaal bovenop leek het water toch erg ver weg. Hoe moet ik springen? Hoe voorkom ik dat ik niet op mijn buik of rug beland? Achterom kijkend zie ik dat een rij zich vormt achter mij op het iele trappetje. Een weg terug lijkt er niet meer te zijn. Ik loop naar het randje van de duikplank en ik krom mijn tenen over het randje. Ik kijk nog eenmaal naar beneden om daarna voor mij uit te kijken en zo recht mogelijk naar beneden te springen. Ik suis rechtopstaand naar beneden. Bij het raken van het water lijkt het een enorme klap te zijn en direct daarna schiet ik een heel eind onder water. Daarom is het bassin bij de duikplanken dieper dan de rest van het zwembad en herkenbaar aan de donkerblauwe kleur. Eenmaal onder water gaat de snelheid van de sprong eruit en zwem ik met krachtige slagen naar boven. Wat is het nog een eind! Eenmaal boven water haal ik adem en zwem naar de kant. Wauw! Ik ben gesprongen; wat voelt dat goed! Ik ben onwijs trots op mezelf en glimlach naar mezelf in gedachten. I did it… Na die sprong zijn er nog vele sprongen gevolgd. Wel allemaal rechtop staand; duikend, zoals ik toendertijd een aantal kinderen zag doen, daar heb ik mij niet aan gewaagd… Zomer 2016… Wederom sta ik aan de rand van de hoge duikplank, figuurlijk. Ga ik de sprong in het diepe wagen als zelfstandig ondernemer? Wat als… Alle twijfels om te springen van jaren geleden op de echte duikplank voelen heel echt. Een aantal twijfels wordt ook nog versterkt door mensen om mij heen die het beste met mij voor hebben en mij willen behoeden voor een mislukking: ‘Is daar wel markt voor?’, ‘Maak jezelf nou niet te druk!’, ‘Het is toch goed zo?’, ‘Straks mislukt het.’ Uiteraard waren er ook een aantal mensen die er in geloofden en mij aanspoorden. Toch… Dat stemmetje wat al sinds het volgen van de opleiding tot kindercoach overheerst alles. Het stemmetje wat mij drijft om te starten met ‘iets’ voor mezelf. Het stemmetje wat mij belet om later spijt te hebben als ik de sprong niet heb gewaagd. De uitspraak van een bevriende coach galmt in mijn hoofd op mijn twijfel ‘What if I fall?’: ‘But darling, what if you fly?’ Ja, wat als ik spring en ik vlieg? Het lukt? En wat als ik spring en ik beland ondersteboven én plat op mijn buik op het water en het mislukt?